About me blog

Over zichtbaarheid, presteren, burn-out en waarom het zenuwstelsel voor mij het vertrekpunt werd.

---

Voordat ik mijn verhaal vertel, wil ik een kleine disclaimer maken. Ik geloof erin dat ouders, over het algemeen genomen, hun kind(eren) opvoeden met de beste bedoelingen van de wereld. Dat geldt ook voor mijn ouders. Maar dat neemt niet weg dat ook zij hun eigen bagage daarin hebben meegenomen.

Zo ben ik opgegroeid met een introverte moeder en een extraverte vader. Door de relaties onderling trok ik naar mijn moeder toe en trad ik in haar introverte voetsporen.

Ik was een ‘net op het nippertje nog’-kind en op het moment dat ik werd geboren, hadden mijn ouders er al een leven op zitten waarin ze hun schaapjes op het droge hadden. Hierdoor groeide ik op in een welvarend gezin. Mijn ouders runden al jaren een bordeel aan huis. Voor mij was dat lange tijd volkomen normaal; ik wist niet beter.

Pas in mijn middelbare schooltijd begon ik te merken dat mijn normaal niet het normaal was van anderen. Dat mensen iets van het bedrijf van mijn ouders vonden. Dat er aannames, blikken en vragen kwamen. Mijn ouders waren daar zelf ook niet uitgesproken over naar de buitenwereld. Niet omdat ze zich ervoor schaamden, maar omdat ze wisten hoeveel oordeel het kon oproepen.

En het ging niet alleen over het bordeel zelf, maar ook over wat het opleverde. Over welvaart en dus over geld. Ik voelde al jong dat ik me moest verantwoorden en dat bescheidenheid belangrijk was. Ik leerde om het kleiner te maken voordat een ander er iets van kon vinden.

Tot op de dag van vandaag merk ik hoe diep dat patroon zit. Hoe snel ik uitleg geef, nuanceer en bagatelliseer. Zelfs bij mijn auto, waar ik keihard voor heb gewerkt en nog iedere dag blij van word, merk ik dat ik hem het liefst drie straten verderop parkeer, uit het zicht, of mezelf alweer hoor zeggen dat hij bijna dertig jaar oud is. Alsof ik het alvast kleiner moet maken, voordat een ander er iets van kan vinden. Niet omdat het niet klopt, maar omdat ik heb geleerd dat zichtbaarheid oordeel oproept.

Naast dat stuk rondom zichtbaarheid, oordeel en mezelf kleiner maken, kwam er in mijn jeugd nog een ander thema bij: presteren.

---

In mijn jeugd ontpopte ik me tot een echt paardenmeisje. Ik had talent en mijn ouders investeerden tot waar ze konden. Ik belandde in het Nederlands EK-team. Wat begon als plezier, werd langzaam serieuzer. Ieder weekend stond in het teken van wedstrijden.

De druk werd steeds hoger, net als de hindernissen en de spanning.

Waardering en gezien worden hingen steeds meer af van mijn prestaties dat weekend.

Presteren werd al vroeg meer dan iets wat ik deed - het werd de manier waarop liefde, waardering en rust in huis ontstonden.

Zichtbaar zijn betekende: leveren.

Ik wist lange tijd niet wat ik later wilde worden. Tot ik de wereld van TV in rolde.

Daar ontdekte ik mijn talent voor plannen, regelen, overzien en vooruitdenken. Voor schakelen en oplossen en voor het lezen van mensen. Als een kameleon die feilloos aanvoelde welke knoppen er ingedrukt moesten worden om iets voor elkaar te krijgen.

Ik kwam terecht in een wereld van lange dagen, veeleisende mensen en hoge verwachtingen.

Voor ik het wist, was ik productieleider bij één van de meest heftige programma’s om te maken: Geer & Goor. En zonder dat ik het doorhad, was ik beland in een werkleven waarin al mijn knoppen uit mijn jeugd werden ingedrukt.

Ik functioneerde goed onder druk. Sterker nog: ik floreerde erin. En precies daar raakte mijn identiteit steeds verder mee verweven. Hoe ingewikkelder de mensen, hoe groter de uitdaging en hoe harder ik ging rennen om mezelf te bewijzen.

Ik stond bekend als de ijskoningin. Onvermoeibaar. Op mijn cv stond letterlijk: ‘leeft om te werken’. En ik was er trots op. Trots op mijn onbegrensdheid, mijn uithoudingsvermogen en het feit dat ‘nee’ of ‘lukt niet’ niet bestond in mijn woordenboek.

Dit ging jaren zo door. Van de ene klus naar de andere. Een vicieuze cirkel van te hard werken — eraf liggen — mezelf bij elkaar rapen — en weer doorgaan in een nieuwe klus.

Maar naarmate de tijd verstreek, kostte het me steeds meer moeite om mezelf binnen deze vicieuze cirkel weer bij elkaar te rapen. Ik raakte steeds verder verwijderd van mijn gevoel.

Alles gebeurde vanuit mijn hoofd.

Ieder signaal van overwerkt zijn negeerde ik volledig, totdat ik in 2021, nadat de laatste opnames van weer een horrorklus erop zaten, niet meer uit mijn bed kon komen.

Het licht ging uit en alles werd gitzwart. Ik leefde wel, maar ik was er niet.

Ik belandde in totale leegte en checkte volledig uit: van werk, van vrienden, van verantwoordelijkheden, van opruimen, koken, wassen, douchen en tandenpoetsen.

Ik stuitte op onbegrip, waarschijnlijk niet kwaad bedoeld, maar het leven gaat door, zelfs als jij, ook al is het onvrijwillig, ‘besluit’ niet meer mee te doen.

---

Er stond een rondreis door Mexico gepland waar ik eigenlijk helemaal niet toe in staat was. Totaal labiel gingen we op reis.

Daar ontmoette ik de dierenliefde van mijn leven in de vorm van een gered straathondje.

Als in een Disney-verhaal kwam ze naast me zitten en toen ik in haar ogen keek, was ik verliefd. Natuurlijk sloeg de twijfel toe vanuit mijn rationele hoofd, maar het beetje connectie dat ik nog had met mijn gevoel won het. Een maand later landde onze Peanut op Schiphol.

Ze bleek veel getraumatiseerder dan we op het eerste oog hadden voorzien.

Het alleen maar in mijn hoofd zitten en leven vanuit een gedereguleerd zenuwstelsel ging niet samen met een angstige, getraumatiseerde hond.

Ik was verliefd op haar en zij op mij, maar al snel werd ik vooral op de proef gesteld.

Zij zorgde voor een enorme confrontatie met mezelf. Met mijn rationele hardheid bereikte ik helemaal niks.

Alsof dat niet genoeg was, liet ik me verleiden tot een tweede seizoen van het laatste programma dat ik had gemaakt. Eigenlijk wist ik al dat het niet ging.. ik voelde het in mijn lichaam. En toch deed ik het weer. Precies zoals altijd.

Ontkenning, struisvogelpolitiek, niet toe willen geven, niet op willen geven - you name it.

Ik ging door.

Ik was allesbehalve in staat om te functioneren. Het werd de knock-out die het laatste beetje plezier dat ik nog in mijn werk had als sneeuw voor de zon deed verdwijnen.

Het licht ging opnieuw uit. Dit keer was er geen ontkennen meer aan.

Mijn lichaam trok de stekker eruit.

Waar ik bij de eerste keer thuiszitten nog niet wist wat het betekende, begreep ik bij de tweede keer één ding wel: dit was geen pauze.

Het kaartenhuis was niet alleen ingestort, het was geëxplodeerd tot gruis.

Ik was terug bij af. Terug bij dat meisje dat niet wist wat ze later wilde worden.

Ik zat in zak en as. Niet alleen overwerkt. Niet alleen leeg. Maar diepongelukkig geworden in een werkleven dat, door de verdeling die ik zelf had gecreëerd, praktisch mijn hele leven had opgeslokt. Maar met één groot verschil: een hond die niet voor zichzelf kon zorgen.

De zorg voor Peanut hield iets overeind. Een routine. Een reden om op te staan.

Want om haar te kunnen helpen met haar angsten en trauma’s, moest ik mezelf helpen.

Ze dwong me om te zakken. Te vertragen. Geduld te hebben en mijn empathisch vermogen terug te vinden door weer contact te maken met mijn gevoel.

Er volgden jaren van vallen en opstaan waarin ik met mezelf aan de slag ging. Periodes van thuiszitten, gemixt met klussen in mijn oude werk, wat de ene keer beter ging dan de andere.

Alleen waren mijn ogen geopend. Ik kon niet meer wegkijken van hoe normaal stress, overbelasting en het negeren van mijn lichaam voor mij waren geworden, maar ook van hoe dit de standaard bleek te zijn binnen de branche waarin ik werkte.

Ik begon te zoeken naar manieren om mezelf te begrijpen.

Door mijn eigen proces kwam ik steeds meer in aanraking met lichaamswerk.

---

Ik wilde vooruit blijven bewegen en besloot puur voor de verdieping een yoga-opleiding te gaan volgen in Spanje. De eerste keer daar voor de klas staan vond ik dood- en doodeng. Vaak merkte de buitenwereld hier weinig van, maar ik ken als geen ander het gevoel van een dichtgeknepen keel, pijn in je buik, trillen als een rietje, zwetende handen, een droge mond en eigenlijk gewoon willen verdwijnen uit de situatie.

Mijn houvast is altijd geweest: alles tot in de puntjes voorbereiden.

Niet omdat ik het niet kon, maar omdat zichtbaar zijn nooit vrijblijvend had gevoeld en er altijd iets van afhing. De angst die ik had ontwikkeld om op de voorgrond te treden was iets waar ik enorm mee worstelde.

Eenmaal terug in Nederland besloot ik door te pakken en me verder te verdiepen.

Ik volgde verschillende opleidingen in ademwerk, yoga, meditatie, zelfrealisatie en de Nieuwe Psychologie. Met als doel om maar zoveel mogelijk kennis te vergaren.

Zelf noemde ik het de paraplu waaraan ik zoveel mogelijk verschillende haakjes wilde ophangen, om zo breed mogelijk inzetbaar te zijn en dan hopelijk vanzelf wel te ervaren welke richting ik op wilde.

Keer op keer kwam ik in aanraking met het zenuwstelsel. Maar altijd als tool. Als onderdeel.Ik probeerde veel. Alles bracht iets. Maar het voelde gefragmenteerd.

Alsof ik haakjes aan het verzamelen was zonder het geheel te zien.

Ik begreep niet waarom juist dát wat zoveel verklaarde niet het vertrekpunt was.

Die vraag liet me niet meer los.

Ik begon me steeds verder te verdiepen in het zenuwstelsel. Voor het eerst viel er iets echt samen. Doordat ik leerde hoe het zenuwstelsel werkt, begon ik te begrijpen waarom mijn lichaam zo reageert, waarom patronen zich bleven herhalen en waarom angst, spanning en zichtbaarheid zo nauw verbonden zijn en wat mijn lichaam al die tijd had geprobeerd te vertellen.

Ik leerde dat vechten ertegen het alleen maar erger maakt en dat het verschil zit in bewustzijn. Weten wat er gebeurt. Herkennen wanneer mijn systeem het overneemt.

Van daaruit kon ik gaan reguleren. Ik leerde mijn eigen zenuwstelsel steeds beter kennen, in plaats van automatisch mee te gaan in het gevoel, de emotie, de gedachte of de reactie.

Vanaf daar begon ik mezelf te dragen op een manier die ik nooit eerder had gekend.

Ik begon het overal om me heen te zien: in werk- en prestatiedruk, in stress en angst rondom zichtbaarheid en in hoe vaak we het lichaam negeren tot het ons tot stilstand dwingt, omdat het zich al die tijd niet veilig of gehoord heeft gevoeld.

Daar hield het op alleen maar een persoonlijke zoektocht te zijn.

Ik ben dit werk gaan doen omdat ik aan den lijve heb ervaren wat er gebeurt wanneer je zenuwstelsel uit balans raakt en wat er mogelijk wordt wanneer je leert begrijpen, ervaren, herkennen en reguleren wat er in je systeem gebeurt.

En precies dát gun ik iedereen: de mogelijkheid om jezelf te dragen in iedere situatie, in alles wat je voelt, doet en bent.