IJsbad-sessie Open Casa
Updated: Jul 8
Zichtbaar zijn terwijl je systeem spanning voelt.
Een tijdje geleden mocht ik meewerken aan de kerstspecial van het tv-programma Open Casa, te zien op Amazon Prime.
Als productieleider heb ik al eerder meegewerkt aan Open Casa, waardoor ik bevriend ben geraakt met Robbert en Daan. Maar dit keer vroegen ze mij niet alleen om achter de camera opnieuw aanwezig te zijn. Ze vroegen mij ook om vóór de camera een bijdrage te leveren: een ijsbad-sessie begeleiden voor Robbert, Patty Brad en Sepp van Dijk.
Dat voelde als een mooie kans. Een eer ook, dat zij mij daarin het vertrouwen gaven. En tegelijk was mijn eerste reactie niet alleen maar een volmondige ja.
Een deel van mij moest hier echt even over nadenken.
Niet alleen omdat ik vanuit mijn rol achter de schermen ineens op de voorgrond moest stappen, ten overstaan van vrienden, collega’s en mensen met wie ik normaal op een andere manier samenwerk. Maar ook omdat er in mijn systeem direct een lichte paniek ontstond.
Want wat kon er allemaal wel niet misgaan?
Ik werk al jaren in de televisiewereld. Ik weet hoe een draaidag werkt, hoe camera’s bewegen en hoe je zorgt dat anderen goed uit de verf komen. Achter de schermen voelt vertrouwd. Daar sta ik in mijn kracht als verantwoordelijke voor wat er op de set gebeurt.
Maar dit keer stond ik niet achter de schermen. Ik stond ervoor.
Als begeleider. Op beeld. Niet in een rol, maar zichtbaar als mezelf.
En een deel van mij dacht: nee hoor, doe maar niet, veel te spannend.
Niet omdat ik twijfelde aan wat ik kan, maar omdat zichtbaar zijn iets anders vraagt van je systeem dan iets goed kunnen.
Je kunt inhoudelijk stevig staan en toch merken dat je lichaam reageert. Je adem verandert, je voelt je onzeker, je mond wordt droog, je handen trillen, je hartslag gaat omhoog. Misschien breekt het zweet je uit terwijl je tegelijk rillingen voelt. Je zenuwstelsel schat de situatie in als spannend, misschien zelfs als onveilig, en je lichaam reageert daarop.
En dat is vaak niet zomaar.
Voor mij raakt zichtbaarheid aan een oude laag. Aan presteren. Aan gezien worden. Aan het gevoel dat het goed doen samen kan hangen met geaccepteerd worden. Misschien zelfs met liefde.
Juist op dat soort momenten wordt voor mij zo duidelijk waarom ik verliefd ben geraakt op werken met het zenuwstelsel. Omdat je lichaam vaak al signalen geeft voordat je hoofd precies begrijpt wat er gebeurt. En zodra je die signalen leert begrijpen en herkennen, ontstaat er ruimte om er anders mee om te gaan.
Spanning betekent niet altijd dat je iets niet moet doen. Soms laat spanning vooral zien dat je zenuwstelsel iets probeert te beschermen, terwijl jij misschien juist in een nieuwe, waardevolle richting aan het bewegen bent.
Voor mij was dit precies zo’n moment. In plaats van mijn spanning weg te duwen of ertegen te vechten, nam ik mezelf erin mee. Door bewust aanwezig te blijven. Op een liefdevolle manier in gesprek te blijven met mezelf. Te erkennen dat ik het spannend vond. Mezelf het signaal te geven: het is oké dat je dit voelt en je kunt dit dragen. Door vervolgens bij mijn ademhaling te zijn en deze te begeleiden. De grond onder mijn voeten te blijven voelen. Contact te maken met de mensen om me heen.
En daardoor gebeurde er iets moois.
Er kwam ruimte.
Niet ineens volledig ontspannen. Niet zonder zenuwen. Maar wel aanwezig genoeg om te begeleiden, te schakelen, te lachen en zelfs te genieten.
Tot het punt waarop ik uit de druk, prestatie en onzekerheid kon stappen. Waardoor ik niet meer bezig was met hoe ik overkwam, maar volledig aanwezig en beschikbaar kon zijn voor de mensen die de sessie volgden.
En eigenlijk is een ijsbad-sessie een prachtige metafoor voor zichtbaarheid en spanning.
Vaak reageert je lichaam al vóór je het water instapt op het onbekende dat gaat komen. Je systeem voelt spanning, en je hoofd kan daar vervolgens mee aan de haal gaan.
Zodra je het koude water instapt, reageert je lichaam direct. Je adem schiet omhoog, je spieren spannen aan, je systeem komt in actie en schakelt over in een overlevingsstand.
Dat is geen falen. Dat is biologie.
De oefening zit hem niet in doen alsof het niet koud of spannend is. Het is geen krachtmeting en ook geen test om te kijken wie de stoerste is.
De oefening zit in aanwezig blijven bij wat zich aandient. Blijven voelen. Blijven ademen. En ontdekken dat je meer kunt dragen dan je hoofd soms denkt.
Dat geldt voor kou, maar net zo goed voor zichtbaarheid, spreken, optreden of iedere vorm van op de voorgrond treden en jezelf laten zien. Je hoeft niet te wachten tot de spanning weg is om zichtbaar te kunnen zijn.
Je mag leren hoe je jezelf meeneemt terwijl je zichtbaar bent.
Hoe je spanning herkent zonder erin te verdwijnen.
Hoe je aanwezig blijft zonder jezelf te overschreeuwen.
Hoe je stevig kunt staan zonder hard te worden voor jezelf.
Hoe je zichtbaar kunt zijn op een manier die klopt met wie jij bent.
En dat is precies waar ik in mijn werk ook mensen in begeleid. Niet alleen om beter te presteren, maar om te begrijpen wat er onder die prestatie gebeurt. In je lichaam. In je zenuwstelsel. In je systeem.
Zodat zichtbaar zijn niet alleen iets wordt wat je “moet kunnen”, maar iets waarin je steeds meer jezelf kunt blijven.
Comments