Open Casa
- Jennifer Kempkes
- Jun 10
- 2 min read
Over zichtbaarheid, presteren, burn-out en waarom het zenuwstelsel voor mij het vertrekpunt werd.
Zo ben ik opgegroeid met een introverte moeder en een extraverte vader. Door de relaties onderling trok ik naar mijn moeder toe en trad ik in haar introverte voetsporen.
Ik was een ‘net op het nippertje nog’-kind en op het moment dat ik werd geboren, hadden mijn ouders er al een leven op zitten waarin ze hun schaapjes op het droge hadden. Hierdoor groeide ik op in een welvarend gezin. Mijn ouders runden al jaren een bordeel aan huis. Voor mij was dat lange tijd volkomen normaal; ik wist niet beter.
Pas in mijn middelbare schooltijd begon ik te merken dat mijn normaal niet het normaal was van anderen. Dat mensen iets van het bedrijf van mijn ouders vonden. Dat er aannames, blikken en vragen kwamen. Mijn ouders waren daar zelf ook niet uitgesproken over naar de buitenwereld. Niet omdat ze zich ervoor schaamden, maar omdat ze wisten hoeveel oordeel het kon oproepen.
En het ging niet alleen over het bordeel zelf, maar ook over wat het opleverde. Over welvaart en dus over geld. Ik voelde al jong dat ik me moest verantwoorden en dat bescheidenheid belangrijk was. Ik leerde om het kleiner te maken voordat een ander er iets van kon vinden.
Ze bleek veel getraumatiseerder dan we op het eerste oog hadden voorzien.
Het alleen maar in mijn hoofd zitten en leven vanuit een gedereguleerd zenuwstelsel ging niet samen met een angstige, getraumatiseerde hond.
Ik was verliefd op haar en zij op mij, maar al snel werd ik vooral op de proef gesteld.
Zij zorgde voor een enorme confrontatie met mezelf. Met mijn rationele hardheid bereikte ik helemaal niks.
Ik was allesbehalve in staat om te functioneren. Het werd de knock-out die het laatste beetje plezier dat ik nog in mijn werk had als sneeuw voor de zon deed verdwijnen.
Het licht ging opnieuw uit. Dit keer was er geen ontkennen meer aan.
Mijn lichaam trok de stekker eruit.
Comments